FREYA

Hoe Freya haar halsketting kreeg

Bewerking Carolien

Illustratie godin FreyaFreya, godin van verlangen, lust, schoonheid, lag op haar rustbank, omringd door haar vrouwen. Natuurlijk was ze mooi: haar blonde haar golfde over haar schouders. Haar roomblanke huid liet haar ogen nog meer sprankelen. Haar lippen leken uit rozeblaadjes gensneden. En haar weelderige vormen lieten geen man onberoerd. Aan het voeteneinde zat Loki, de onberekenbare god van de chaos, en hij vertelde over Svartalfsheim, de schaduwwereld onder de aarde waar de zwarte elven, de dwergen, woonden. “Hun vakmanschap is buitengewoon. Je hebt het schip gezien dat ze voor je broer Freyr hebben gemaakt en de hamer Mjölnir van Thor. Dat is knap, dat is kunstig, hun runenmagie is ongeëvenaard. Maar toen ik in hun smidse was, zag ik ook sieraden van ongekende schoonheid. Freya, je had het moeten zien. Sieraden van zilver, van goud, zo sierlijk. Ik zag een halsketting, zo breed als een mannenduim lang is, van delicaat goudsmeedwerk, met barnsteen en parels. Onvoorstelbaar dat mannen die niet in het daglicht komen, die nooit mooie vrouwen om zich heen hebben, dat kunnen maken. Zo’n sieraad wedijvert niet om de aandacht met de schoonheid van een vrouw. Zo’n sieraad perfectioneert een vrouw, en als een vrouw perfect is, zoals jij, dan doet het die perfectie nog beter uitkomen.” Lang nadat Loki vertrokken was, droomde Freya nog over de ketting.

De volgende dag liep de blonde godin over de regenboogbrug naar de wereld van de mensen en zocht van daar de ingang van de schaduwwereld. De vier broers, de zoons van Ivaldi toonden haar de halsketting, Brísingamen, en hij overtrof haar verwachtingen. De zwarte elven hingen de ketting om de hals van de godin, ze voelde het gewicht tegen haar hals. Ze hielden behulpzaam een zilveren spiegel omhoog. Zelfs hier, in het schemerduister kon ze zien dat de ketting voor haar gemaakt was. Ze wilde hem. Maar hoe koop je iets van de zwarte elven? In hun onderaardse wereld hebben ze goud en zilver in overvloed. Maar de zoons van Ivaldi wisten wat ze wilden. Voor elk van hen, een nacht met de godin. “We hebben er alle vier ons beste vakmanschap ingestoken, onze krachtigste runen. Het is een sieraad een godin waardig.” Ze keek naar de mannen die nauwelijks tot haar middel reikten, naar hun ongekamde haren en baarden, vol stof en gruis, naar hun ruwe, eeltige handen. De lucht in de onderaardse ruimte was vol verlangen: haar verlangen naar de ketting, hun verlangen naar haar lichaam. Voor de godin van het verlangen leek het te knetteren en te vonken in de lucht. Ze kon het bijna beetpakken. En ze knikte.

Wat er in die vier nachten precies gebeurde, blijft tussen de smeden en de godin. Nou, misschien is er één die wel zag wat er gebeurde. Sommigen vertellen dat Loki haar achterna was gegaan, als een vlieg op de muur. Wie kan het weten?

Op de ochtend na de vierde nacht, liep Freya naar de uitgang van de schaduwwereld. Ze stapte in het zonlicht. In het licht schitterde en fonkelde de halsketting en Freya wist dat ze mooier was dan ooit. Dat ze deze ketting nooit meer af zou doen. Ze liep door de wereld van de mensen en waar de zoom van haar kleed de planten de raakte begonnen bloemen te bloeien. Liefde, lust, verlangen. Verlangen, liefde, lust. Ze kunnen je gelukkig maken en ze kunnen gevaarlijk zijn. Beginnen niet alle oorlogen met liefde, lust of verlangen? Maar boven alles: ze laten je voelen dat je leeft.

Ze liep terug over de Bifrost en zag hoe de goden en godinnen naar haar staarden. Ze schudde haar blonde lokken en glimlachte: schoonheid, liefde, lust, verlangen, leven!

Andere versies (Engels):
How Freya gained her necklace In: The Children of Odin by Padraic Colum.
Poetic version on Northernpaganism.org